derde

Hierbij was de opdracht om een bestaand gebouw te intigreren met een historische gebeurtenis. Dit is de Lousbergmarkt in Gent samen met de studentenrevolutie. We hebben gefocust op het verschil tussen man en vrouw en de toen gescheiden scholen-werelden van gender.

Opdracht : In een bestaand gebouw te Gent een atelier inrichten. We hebben gekozen voor een zeefdruk atelier met als thema drukken. En mijn persoonlijk element in licht.

Zeefdruk, komt van de gelijkenis met dit wiel van de poort en dat van een oud zeefdruk machine.

Voor onze indeling vertrekken we vanuit het weefsel grid van de mesh, de drager van onze zeefdruk. Dit weefsel heeft een vierkant raster en vormt daarom de basis voor onze ruimtelijke structuur.
De constructie bestaat uit cilindervormige bakstenen, zodat ze in harmonie blijft met de bestaande muren van het gebouw. Tussen deze stenen worden glazen panelen geplaatst.
In elk vierkante kotje staat op de begane grond een UV-licht schijner en washoutbooth. Op het tweede platform bevinden zich de benodigdheden zoals papier, verf ,squeegees en ook de druktafel. Deze kunnen naar beneden worden getrokken tot op werkhoogte, deze handeling komt ook terug tijdens het drukproces zelf.
Onze kotjes laten door het UV werend glas geen UV-licht door, dit voor de tekening te beschermen tijdens het maakproces. De verfkleuren zijn tijdens het werken niet zichtbaar door rode lampen die in de ruimte hangen en worden pas bij het eindresultaat zichtbaar. Zo gaan we onwetend drukken op basis van intuïtie.

Quote van Juliaan Lampens :

Je kan buiten niet van binnen scheiden. Architectuur is als een schelp, als een huid waarin we leven.

Interieur Architectuur Theorie ->

Lezing van Lois weinthal, schrijfster van Toward A New Interior

Deze quote is de start van ons proces. We beginnen bij onszelf (de huid) en vertalen dit in relatie tot architectuur. Onze eigen vormgeving, smaak, taal komt allemaal terug in het interieur. Het is een weerspiegeling/ verzameling van ons eigen leven. Een soort afbeelding die ons representeert.

Het huis waarvan we herinneringen hebben van onze jeugd, vakanties, goed of slecht was de huid waarin we leefde. Het is een ruimte met body aan, een betekenis en die draag je mee met jezelf.

De huid kleeft aan ons en nemen we mee in elke ruimte.

Vanuit je eigen lichaam vertrekken, wat doen dingen met mijn lichaam? Wat is de invloed?

interactie
zintuigen
perceptie
participeren
Relatie kunstenaar en ontvanger meer centraal

Lygia Clark :
Ze was een Braziliaanse kunstenares die vooral bekend is om haar schilderkunst en installatiewerk.
Vanaf 1960 ontdekte Clark manieren voor kijkers (die later "deelnemers" zouden worden genoemd) om met haar kunstwerken te interageren. Clarks werk ging over de relatie tussen binnen en buiten, en uiteindelijk tussen zelf en wereld.

De beslissing van wat je draagt wordt evenals bepaald door het onbewuste. Het begint al in de kindertijd, waarin we worden gekleed door onze ouders of we het daarmee eens zijn of niet. In de tienerjaren is er een periode waarin het ontwikkelen van een eigen identiteit een grote rol speelt. Je kleedt je wel waar jij je het prettigst bij voelt, maar tegelijkertijd hangt dat samen met een uitstraling naar de buitenwereld. Het onderzoek Clothing, Identity, Embodiment, and Age (2015) toont aan dat kleding en identiteit onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. 'Kleding toont, drukt uit en geeft vorm aan onze eigen identiteit op een materiële manier. -> Net zoals de interieurs.

Bij de praktijkvakken teken ik alles met de hand. Je hand is een instrument dat iets vertaalt vanuit je brein. Ook voor de tactiliteit te hebben op papier en lagen, texturen, onderliggende kleuren te zien en ook fysiek in je handen te kunnen hebben. Je voelt er een persoonlijkheid door, een soort wijze waarin je te werk gaat/ een gevoel.
Het is voor mij ook een representatie van wie ik ben en wat ik kan.

Voor deze opdracht van ontwerpen in het tweede jaar heb ik bewust de keuze gemaakt om echt met doeken aan de slag te gaan en het ook daadwerkelijk in het park te gaan ophangen. Dit om net de sfeer te voelen als een geheel. Hoe je de doeken ziet reageren met de wind was voor mij iets heel poëtisch.
Ook de reactie van de voorbijgangers vond ik een interessant gegeven. Hoe je een "normale waslijn" ophangt in een openbaar park maar er toch veel belangstelling voor was terwijl dat iets is dat iedereen thuis zelf ook doet.

Een zetel of stoel kan zoveel meer betekenis hebben en functie dan alleen de standaard.
Ze uiten een standpunt naar de wereld toe hoe jij jouw eigen zitcultuur ervaart. Deze is anders in België dan bijvoorbeeld in India. Andere waardes en normen, culturen en opvoeding maken ons ook tot wie we zijn en hoe we dit vertalen naar onder andere meubels.
Ook de materialen waarin we deze maken zegt veel over onze cultuur en ons denken op de wereld. Zoals wil ik duurzaam zijn? Wil ik een warm gevoel uitstralen? Wil ik dit puur functioneel?
Wil ik de mensen aanzetten tot iets?

Utrecht, Centraal Museum
Collectie van 2024

Ursula K. Le Guin 1986

Ecofeminisme zoals bij Val Plumwood stelt precies hetzelfde: patriarchale, destructieve verhalen bedreigen het leven op aarde. Feministische waarden van zorg, wederkerigheid en verbondenheid zijn noodzakelijk voor overleving.
Ze identificeerde het menselijk/natuur-dualisme als een reeks genderdualismen, waaronder "mens/dier, geest/lichaam ... man/vrouw, rede/emotie, [en] beschaafd/primitief", en pleitten voor hun loslating, evenals voor het westerse idee van een rationeel, unitaire zelf, gebaseerd op empathie voor de ander.

Voor deze opdracht van positioneren twee moest je een culturele activiteit doen en hierover tekenen, onderzoek doen.
In mijn artikel ging het over de parallele praktijk van de architect en architectuur als discipline. De architect wilt deel zijn van de oplossing en niet het probleem in de wereld met bouw.
Hier heb ik zelf verder over nagedacht en een samenkomst in gevonden, HUID.
Architectuur en de mens hebben allebei een huid waarin we leven, een omhulsel, grens of barriëre.

Do hit Chair - Droog

Droog is voor mij een groep die een vernieuwend narratief brengt. De verhalen achter elk object inspireert mij zelf als ontwerper en bevestigd dat je niet altijd dingen moet maken voor een rede/functie. Soms kan het ook gewoon droog zijn en puur uit de verhalende context.

Expressie 2
De opdracht bestond uit een kamer in een kamer maken. Wij hebben dit gïinterpreteerd naar onze eigen lichamelijke maten.
De tunnel is net groot genoeg voor onze lengte om erdoor te kunnen kruipen.
dit deed me denken aan het begrip tactiliteit dat we tegen kwamen, vanuit het eigen lichaam. Wat doet deze tunnel met mij? Het antwoordt hierop was dat het benauwend moest aanvoelen net als de dunne gang waar je normaal gezien passeert. Je komt op het einde van de tunnel waar je een stukje omhoog stapt en je hebt een verademing omdat je eruit bent en je kan zien naar de ruimte rondom je. Uit je eigen "huid" kruipen.
Als eindbeeld hebben we hiervan een video gemaakt hoe we door de tunnel kropen als een soort performance.
We hebben de docenten ook gevraagd om zelf in de tunnel te kruipen. Dit voor interactie en participatie van toeschouwer en object.

In deze opdracht voor ontwerpen Implement 3e jaar heb ik samen met mijn groep een zeefdruk atelier gemaakt.
Je kan zeefdrukken in ontworpen ruimtes per 1 persoon maar we hebben er ook voor gekozen om een levensgroot zeefdruk te maken. Dit houdt in dat je op de muren kan zeefdrukken. Over-op-onder elkaar kon je een afdruk nalaten op het gebouw.
Het gebouw stond ten dienste aan de kunst.
Ook wordt de mens een care taker over het gebouw, ze zorgen ervoor net zodat de zeefdrukkers er gebruik van kunnen maken, er ontstaat een samenwerking met architectuur en mens.
De muren van de zeefdrukruimte worden een lichaam, een membraan van afdrukken door verschillende mensen. De mensen kunnen het aanraken-voelen.
Het interieur en lichaam worden gezien als 1 geheel. Zonder de lichamelijke handeling van het zeefdrukken krijg je ook geen covering van kleur-textuur.

Voor het licht in het bos ben ik vertrokken vanaf de vorm van de mesh die we ook gaan spannen in het bos. Dit is een vierkante vorm en hieruit heb ik een vierkante spiegel gehaald. Deze zou ook bevestigd worden aan de palen.
Overdag zie je de rode spiegel als volglijn waarop er daglicht zal geschenen worden als licht.
In de avond zal de spiegel ook een led verlichting krijgen langs de rand van de spiegel om zo als leidende functie nog steeds een richtlijn te kunnen vormen.

Zelf vindt ik de ateliers die rood licht/glas hebben een leuk experiment. Je ziet je eigen kleuren niet tijdens het proces maar pas als je buiten komt of het witte licht aansteekt voor naar buiten te gaan.
Ik denk dat veel mensen dit zou kunnen helpen om minder na te denken over hoe het eruit zal zien maar om je gewoon mee te laten nemen door het proces.
Ikzelf twijfel ook heel lang over welk kleurgebruik en of het wel "mooi" zal zijn maar dit gevoel zal wegvallen in ons atelier.

Mijn axo heb ik aangepast met het nieuwe idee om ook de mogelijkheid tot wit licht te hebben.
Dit uv werend wit licht wordt geplaatst in doeken. Dit zorgt voor een minder fel wit licht wat de overgang van rood naar wit aangenamer zal maken. Je kan deze aansteken als je klaar bent of wanneer je dit zelf wenst.
Deze zijn bevestigd aan het plafond.

Zicht vanuit het bos naar het gebouw.

Levensgroot zeefdruk atelier waar we onze afdruk nalaten op het gebouw.

Expositie ruimtes - buiten

In het tweede jaar Ontwerpen kreeg ik een gebouw van Georg Muche namelijk Hause Am Horn. Deze architect aan het Bauhaus heeft de ruimte verdeling bepaalt in meerdere kamers. De vrouwenkamer zat het diepst in de ruimte, terwijl de mannenkamer (bureau) veel dichter geplaatst was bij de inkom. Deze was ook meer toegankelijk dan de vrouwenkamer. Het huis regelde ook dat je vanuit de keuken naar de kinderkamer kon kijken, dit zodat de vrouw haar rol in het huishouden kon combineren.
Dit vind ik een goed voorbeeld van de gender verdeling in de ruimte in die tijd.
Wat ook weer toont dat de vrouw als minderwaardig werd gezien en de man belangrijker was.

Roze gedeelte: vrouwen
paars + groen: mannen

Studiereis naar Dusseldorf
Langen foundation van Tadao Ando
Deze ruimte heeft tot op de dag van vandaag nogsteeds een invloed op mij.
De sfeer die er hing was rustig, warm en zacht. Dit door de donkerte in de kamer in combinatie met het oranje/rode licht.
Ook het water op de oppervlakte criëerde een rustige atmosfeer. Bijna spiritueel.
Je hoorde ook het water druppelen van een andere installatie in dezelfde ruimte.
Het circuit dat je volgde in de ruimte was ook niet gehaast. Je komt er binnen via een lange wandeling naar beneden.

Bruder Klaus Field Chapel

De beleving van de ruimte >< status
Deze kapel is er gekomen in dienste van de gemeenschap (body architecture)
Architectuur hier wilt de natuur niet controleren en beheersen maar er net mee samenwerken en op gelijke hoogte te komen staan.
Dit is van de architect Zumthor, hij speelt hier weer met het gevoel van licht, sfeer, geur en de innerlijke mood. Er komt hier ook een speciale techniek aan te pas dat het geur element versterkt, namelijk vuur/rook.
Het is een poëtisch werk door materiaal en sfeer gebruik, het wordt bijna een ritueel als je de kapel binnenstapt.

Bakstenen constructies die de ruimte vormen.

Interactie
tactiliteit

Ze was een Frans architecte, ontwerpster en fotografe. Haar werk was gericht op het creëren van functionele woonruimtes in de overtuiging dat een beter ontwerp helpt bij het creëren van een betere samenleving.
Charlotte nam graag haar tijd in een ruimte voordat ze aan het ontwerpproces begon. Dit deed ze om de sfeer van een ruimte/ atmosfeer te voelen. Om in direct contact te staan met de plaats en deze te voelen zonder de tussenkomst van een derde partij.
Ze heeft aandacht voor het dagelijkse, interieur, materialen, zorg, het tactiele en het huiselijke.
Zo creëerde ze een tegenstrijdig wereldbeeld / ontwerps strategie die verschilt van de dominante mannelijke wereld.

Perriand profiteerde van het gebruik van staal als medium in haar projecten, dat vroeger voornamelijk door mannen werd gebruikt.
Dit kwam als reactie op de "harde dicipline" dat niet voor vrouwen bestemd was maar wij enkel als decorateur aan de slag konden.

Véronique Claessens

Is de nieuwe Vlaamse bouwmeester. Voor het eerst is het ook een vrouw.

1 van de balangrijke standpunten die ze inneemt in haar bevoegdheid als bouwmeester is dat we ook impact kunnen hebben zonder grote gebouwen te zetten. Voor mij past dit heel erg bij de visie van vrouwelijke architecten in het algemeen. Vrouwen zijn er meer voor zorg, intimiteit, interieur, zachtheid, …
Ook rekening houdend met de omgeving en de natuur om deze niet te overmeesteren.
Dit is in contrast met de vorige bouwmeesters die allemaal mannen waren. Zij wilt vanaf de bodem en in gesprekken met de inwoners gaan kijken waar de behoeftes liggen. Ze heeft een andere werkwijze, een meer menselijke.
Bij mannelijke ontwerpers is het vaak macht en identiteit tonen aan dure/grote gebouwen. De mannelijkheid willen tonen.
Maar dit wordt niet haar standpunt in haar vak.

Ik heb een zeer interessant artikel van haar gelezen in De Knack Weekend. In dit artikel herkende ik veel standpunten of denkwijzes die we in de les ook zijn tegengekomen. Vandaar dat ik haar er ook zeker wou inzetten. Zelf ben ik ook dankbaar dat er eindelijk een vrouw eens een grote-belangrijke positie krijgt in Vlaanderen op vlak van Architectuur. In deze tijd kunnen we dit zeker goed gebruiken. Ik denk ook dat ze een grote invloed kan uitoefenen op de bouwmeesters die nog na haar zullen komen. En dat deze misschien haar denkwijze kunnen overnemen en er zelf mee aan de slag durven gaan.